Młot na szklany dom: Dlaczego Zachód przegrywa wojnę z rzeczywistością?

Byliśmy pewni, że sankcje rzucą Rosję na kolana, a nasza moralna wyższość wystarczy, aby zmienić bieg historii. Dziś, lata po wybuchu pełnoskalowej wojny, francuski prorok upadku – Emmanuel Todd – rozbija naszą bańkę informacyjną niczym młot uderzający w cienkie szkło. Czy potrafimy jeszcze odróżnić rzeczywistość od własnych życzeń?

„Gdy ślepiec prowadzi ślepca, obaj w dół wpadają – zwłaszcza gdy wierzą, że stąpają po chmurach”.

---

Anatomia pękniętego zwierciadła

 W świecie dziennikarskim rzadko zdarzają się momenty, w których jedna książka działa jak kubeł lodowatej wody wylany na rozgorączkowane głowy decydentów. Jan Sadkiewicz, wprowadzając polskiego czytelnika w świat myśli Emmanuela Todda, przypomina nam o starej zasadzie Stanisława Cata-Mackiewicza: czasem trzeba „uderzenia młotem w szkło”, aby dostrzec to, co znajduje się za fasadą oficjalnych komunikatów.

Klęska Zachodu – o przebudzeniu z propagandowej drzemki i końcu pewnej epoki

Co zyskuje czytelnik? Dzięki lekturze tej treści czytelnik zyskuje unikalny dystans analityczny do dominujących przekazów medialnych. Otrzymuje narzędzia do głębszego rozumienia procesów globalnych (deindustrializacja, zmiany kulturowe) oraz uświadamia sobie, że obecny konflikt to nie tylko starcie militarne, ale fundamentowa zmiana układu sił na świecie, wymagająca porzucenia życzeniowego myślenia na rzecz twardego realizmu. [ Polecam się i proszę o wpłaty wedle uznania na Suppi , dziękuję za Twoją wdzięczność. ]

 Współczesny Zachód, w którym żyjemy, przypomina biblijną wieżę Babel, gdzie wspólny język wartości został zastąpiony przez szum informacyjny i samozadowolenie elit. Todd, socjolog, który z matematyczną precyzją przewidział upadek Związku Radzieckiego, dziś stawia diagnozę równie bolesną: to Zachód jest w stanie głębokiej zapaści. Nie tylko militarnej, ale przede wszystkim duchowej i przemysłowej.

Socjologia pychy i ekonomia złudzeń

 Z perspektywy socjaldemokratycznej wrażliwości, klęska Zachodu, o której mówi Todd, ma swoje korzenie w procesach, które przez dekady uznawaliśmy za sukces: w deindustrializacji i bezwzględnej globalizacji. Przenieśliśmy produkcję na Wschód, wierząc, że handel „ucywilizuje” świat, a my pozostaniemy centrum zarządzającym. Tymczasem, jak zauważa Jan Sadkiewicz, wojna na Ukrainie obnażyła nagi fakt – Zachód stracił zdolność do wysiłku przemysłowego. Podczas gdy rosyjskie fabryki pracują w trybie wojennym, nasze magazyny świecą pustkami, a polityczne elity, niczym biblijni faryzeusze, licytują się na moralną wyższość, nie mając realnych narzędzi wpływu.

Psychologia bańki i moralny próżnia

 Z punktu widzenia psychologii społecznej, żyjemy w stanie zbiorowego wyparcia. Bayesowskie podejście do rzeczywistości nakazywałoby nam aktualizować nasze przekonania wraz z napływem nowych danych: skoro sankcje nie zniszczyły rosyjskiej gospodarki w trzy miesiące (jak zapowiadano w marcu 2022 roku), to nasze założenia początkowe były błędne. Jednak zamiast korekty kursu, elity brną w jeszcze głębszą propagandę.

 Todd idzie o krok dalej, dotykając fundamentów aksjologicznych. Wskazuje na zanik etyki protestanckiej i tradycyjnych struktur rodzinnych, które niegdyś budowały potęgę państw zachodnich. W ich miejsce pojawiła się atomizacja i nihilistyczna pustka. Reszta świata – tzw. Globalne Południe – widzi to wyraźniej niż my. Kraje te nie wybrały Rosji z miłości do autorytaryzmu, lecz z pragmatyzmu i antropologicznego pokrewieństwa. Dla nich Zachód stał się „nosicielem chaosu”, który promuje wartości obce ich kulturze, jednocześnie wyzyskując ich zasoby.

Odpowiedzialność za jutro

 Wchodząc w rolę odpowiedzialnych obywateli, musimy zadać sobie pytanie: co dalej? Czy Unia Europejska jest jeszcze reformowalna, czy – jak sugeruje Todd – stała się jedynie pasem transmisyjnym dla interesów waszyngtońskich elit, które same nie wiedzą, dokąd zmierzają?

 Ukraińska pułapka, o której mowa w materiale Instytutu Spraw Obywatelskich, to nie tylko tragedia narodu na froncie. To pułapka intelektualna, w którą wpadła Polska i cała Europa, wierząc, że emocje mogą zastąpić strategię, a tweet – dyplomację. Odpowiedzialność za decyzje polityczne wymaga dziś od nas czegoś więcej niż tylko „stania po właściwej stronie historii”. Wymaga odwagi spojrzenia w przepaść, o której pisze Todd.

Źródło: Czy masz świadomość? (Nr 301) – Klęska Zachodu. Wojna na Ukrainie – młot rozbijający bańkę | Instytut Spraw Obywatelskich

Emmanuel Todd nie jest nieomylny, ale jego hipotezy są nam potrzebne jako szczepionka przeciwko naiwności. Jeśli nie zaczniemy rozmawiać o faktach – o realnej produkcji stali, o demografii, o faktycznych nastrojach w Indiach czy Brazylii – obudzimy się w świecie, w którym nasze „szklane domy” będą już tylko stertą potłuczonych odłamków. Prawdziwa świadomość zaczyna się tam, gdzie kończy się komfortowe kłamstwo.

---

Oprac. pre 11/2/2026,
redaktor Gniadek

<!> Nota: Materiał opracowano ze starannością przy użyciu językowego narzędzia generatywnego modelu w celach rozrywkowych w oparciu o dostarczone dane, choć może zawierać niezamierzone błędy np. językowe, graficzne.

Gra o tron na Ukrainie: Kto blefuje, a kto stawia wszystko na jedną kartę?

Donald Trump zmienia zdanie, Putin nie chce rozmawiać, a nad Polską coś spada z nieba. Czy to koniec marzeń o dyplomatycznym rozwiązaniu konfliktu, a początek nowej, niebezpiecznej ery? Sprawdźmy, o co tak naprawdę toczy się ta gra.

"Gdy dyplomacja milknie, mówi historia, a jej szept bywa głośniejszy niż huk armat."

---

Zagubieni w labiryncie pokoju: Dlaczego znikają rozmowy, a pojawiają się drony?

 Jeszcze wczoraj wydawało się, że drzwi do pokoju są jedynie przymknięte, dziś mogą być już zamknięte na zawsze. Z Waszyngtonu napływają sygnały, które zdają się rysować nową, niepewną przyszłość. Donald Trump, dotychczas deklarujący gotowość do natychmiastowego zakończenia wojny, najwyraźniej traci cierpliwość. Jego frustracja, podsycana przez twarde i bezkompromisowe warunki Rosji, miała osiągnąć punkt krytyczny. Zamiast zapowiadać spotkania, jego otoczenie ma sugerować, że Stany Zjednoczone mogą dać Ukrainie wolną rękę na uderzenia w głąb rosyjskiego terytorium. Taka zmiana retoryki to nic innego jak dyplomatyczny zwrot o 180 stopni, który nieuchronnie prowadzi do pytania: czy to sprytna taktyka, czy faktyczna kapitulacja wobec niemożności osiągnięcia porozumienia?

Pokój za wszelką cenę, czyli za jaką? Szach mat na granicy.

 Z pozoru, ten ruch może wydawać się bezsensowny. W końcu obie strony konfliktu, niczym w szachach, cały czas starają się przechytrzyć przeciwnika. Jednak ten, kto widzi w działaniach Putina jedynie dążenie do aneksji terytorialnej, może przegapić całe spektrum jego prawdziwych intencji. Z perspektywy naszego regionu, czyli Europy Środkowo-Wschodniej, Rosja nie walczy jedynie o Donbas czy Krym. Ona toczy bój o rewizję porządku po zimnej wojnie, którą uważa za swoją największą historyczną klęskę. Kreml nie może i nie chce pogodzić się z tym, że NATO i Unia Europejska przesunęły się na wschód, a Polska stała się ważnym bastionem zachodniego świata. To właśnie dlatego upadający dron pod Lublinem, w tej specyficznej optyce, nie jest tylko wypadkiem, lecz kolejnym ostrzeżeniem, testem na czujność i reakcję Sojuszu, a w gruncie rzeczy: prowokacją.

 W tym geopolitycznym tyglu, Polska stoi w punkcie, gdzie krzyżują się wszystkie te sprzeczne nurty. Jako kluczowy gracz w regionie i logistyczny hub dla zachodniej pomocy, powinniśmy mieć świadomość zarówno naszych atutów, jak i potencjalnych kosztów. Wspieramy Ukrainę, otwieramy domy dla uchodźców i stajemy się sojusznikami z wyboru. Ale co w sytuacji, gdy to my, a nie USA, będziemy musieli ponieść ciężar potencjalnej eskalacji? Kwestia artykułu 5. NATO przestaje być abstrakcyjnym zapisem z traktatu, a staje się realną niewiadomą. Czy świat zachodu, a zwłaszcza Ameryka, rozumie naszą perspektywę i historyczne obawy? Czy widzi w nas kogoś więcej niż tylko bufor bezpieczeństwa?

 A co z kosztami, które już ponosimy? Nie tylko finansowymi, ale i społecznymi. Integracja setek tysięcy Ukraińców w Polsce przebiega z reguły znakomicie, ale zdarzają się incydenty, które burzą ten obraz. Tabloidowe nagłówki o rzekomych konfliktach narodowościowych czy historyczne flagi na stadionach stają się paliwem dla tych, którzy chcą zasiać w nas ziarno niezgody. To jest cena, którą płacimy za stanie po właściwej stronie historii, cena za przyjęcie odpowiedzialności, która wykracza poza granice naszego kraju.

Źródło: Pokoju nie będzie? Putin nie chce szczytu z Zełenskim! Trump ma dość — Marek Magierowski i Zychowicz | HISTORIA REALNA

Być może prawdziwy pokój nie będzie polegał na uścisku dłoni dwóch przywódców. Może on narodzi się dopiero wtedy, gdy przestaniemy patrzeć na ten konflikt przez pryzmat wczorajszego dnia, a zaczniemy rozumieć, że stawka jest znacznie wyższa niż jakakolwiek granica. Stawką jest nasza cywilizacja.

_{Oprac. redaktor Gniadek}

[ Polecam się i proszę o wdzięczność wedle uznania na Suppi ]

NATO na Kremlu? Tajemniczy plan Trumpa i szansa, która może zmienić wszystko.

Rosyjski Dzień Flagi staje się tłem dla najgorętszej plotki dyplomatycznej ostatnich lat. Czy propozycja włączenia Rosji do NATO to szaleństwo, czy genialny gambit? Odkryj, co stoi za kulisami rzekomej „oferty” Putina i jak wpisuje się to w geopolityczne roszady Trumpa. Ta historia to coś więcej niż zwykły news – to próba zrozumienia, co czeka Ukrainę, Europę i świat. Przeczytaj, nim będzie za późno.

„Gdy jedni widzą koniec świata, inni widzą początek wielkiego interesu.”

---

 W Moskwie, niczym w kalejdoskopie, barwy narodowej flagi mieszają się z odcieniami globalnej dyplomacji. To, co zaczyna się jako uroczyste obchody, szybko zamienia się w festiwal spekulacji, które mogą wstrząsnąć fundamentami, na których opiera się powojenny porządek. W tym tyglu plotek, na szczycie listy palących tematów, pojawia się pytanie, które jeszcze niedawno brzmiało jak absurd: Czy Rosja może wstąpić do NATO?

Putin w sojuszu z Zachodem? Spekulacje o członkostwie Rosji w NATO i co to oznacza dla świata.

 To, co przez lata było niemożliwe, teraz staje się tematem dyskusji na najwyższych szczeblach. Propozycja, którą rzucił jeden z sojuszników Donalda Trumpa, nie jest przypadkowa. Wręcz przeciwnie, wpisuje się w szerszy obraz. Prezydent, który, jak się plotkuje, marzy o Pokojowej Nagrodzie Nobla, mógłby w ten sposób ubić deal, który przeszedłby do historii. Bo co jest lepszym symbolem pokoju niż włączenie do sojuszu „wroga” numer jeden?

 Ale diabeł tkwi w szczegółach. Z jednej strony mamy Rosję, która od lat postrzega NATO jako blok ofensywny, zagrażający jej granicom. Z drugiej, mamy Stany Zjednoczone, które wciąż starają się rozwiązać kłopot ukraiński. A Ukraina? Została postawiona pod ścianą, mając do wyboru dwie opcje: niepewne gwarancje bezpieczeństwa (podobne do artykułu 5 NATO) lub wzmacnianie własnej armii – bez realnego wsparcia finansowego z USA.

 Ta patowa sytuacja to idealna pożywka dla spekulantów. Ameryka chce się wycofać, Europa jest podzielona. I właśnie w tym momencie pojawia się wizja „miękkiego lądowania”. Włączenie Rosji do NATO mogłoby być swoistym „rozwiązaniem problemu”, ale nie bez gigantycznych kosztów. W zamian za pokój na Ukrainie, Rosja musiałaby oddać Donbas, a także zobowiązać się do rezygnacji z agresywnej ekspansji. Ale czy taki sojusz byłby trwały? Czy NATO to tylko blok obronny, czy może jednak instrument politycznej kontroli, za którą Putin nie byłby w stanie zapłacić?

 Pamiętajmy o słowach Ilhama Alijewa, prezydenta Azerbejdżanu, który otwarcie deklaruje budowę siły militarnej w obliczu niepewności na świecie. To pokazuje, że nawet najmniejsze państwa nie ufają obecnym gwarancjom, a wizja pokoju w NATO może być tylko iluzją.

 W tle tych geopolitycznych rozgrywek toczy się wojna informacyjna, która uderza w każdego z nas. Rosyjskie sądy, które zakazują memów, uznając je za mowę nienawiści, pokazują absurdalność sytuacji. Łatwiej jest zakazać popularnej frazy z filmu, niż zmierzyć się z realnymi problemami, takimi jak cyberprzemoc czy dezinformacja. To tak, jakby zamiast leczyć chorobę, zakładać maskę, która zakrywa jej objawy.

---

Źródło: Россию примут в НАТО?!День флага в России. |ПравдаРУБ-TV

Czy naprawdę wierzycie, że sojusz z Rosją w ramach NATO jest możliwy? To więcej niż szaleństwo, to próba wywrócenia do góry nogami dotychczasowego porządku. Z jednej strony, taka decyzja może przynieść chwilowy pokój i stabilizację, ale z drugiej – może zdestabilizować cały świat. Zawsze jest koszt, materialny, a przede wszystkim moralny. Czy w imię pokoju jesteśmy gotowi sprzedać swoich sojuszników? Czy poświęcenie Ukrainy jest warte "pokoju" z Rosją? Te pytania nie są tylko abstrakcyjnymi rozważaniami, to kwestie, które mogą kosztować życie, wolność i tożsamość.

---

_{Oprac. redaktor Gniadek}

[ Polecam się i proszę o wpłaty wedle uznania na Suppi , dziękuję za Twoją wdzięczność. ]

Bliskowschodni kocioł wrze: eskalacja napięć i zaskakujące sojusze na arenie międzynarodowej

Od ostrzału Tatarstanu po rakiety nad Teheranem – świat wstrzymuje oddech. Czy Trump zakończy wojnę na Ukrainie? Jak Izrael zmienia układ sił na Bliskim Wschodzie? Przeczytaj o najnowszych, niepokojących wydarzeniach, które kształtują naszą przyszłość.

"Prawda to wino, im starsze, tym bardziej gorzkie, ale i bardziej pociągające".

 Sytuacja geopolityczna staje się coraz bardziej złożona, a wydarzenia na różnych kontynentach splatają się w niepokojącą sieć wzajemnych zależności. Od eskalacji konfliktu na Ukrainie, przez niepokoje społeczne w Teheranie, po dynamiczną politykę międzynarodową – każdy dzień przynosi nowe wyzwania i zaskoczenia.

Od Ukrainy po Bliski Wschód: globalne echa lokalnych konfliktów i zaskakujące zwroty akcji

 Na Ukrainie wciąż trwają walki, a atak na Jełabugę w Tatarstanie, w wyniku którego rannych zostało 13 osób, a jedna zginęła, jest bolesnym przypomnieniem o cenie konfliktu. W Charkowie zaś, wstrząsające zdjęcia młodzieży pozującej ze swastyką i flagą nazistowskich Niemiec w pobliżu synagogi, budzą obawy o wzrost radykalnych postaw. Dodatkowo, nowe przepisy drogowe, nakładające drakońskie kary na kierowców z oponami starszymi niż pięć lat, dodają obciążeń finansowych obywatelom, zmagającym się już z trudną sytuacją ekonomiczną. Dramatyczna historia mieszkańca Obwodu Rówieńskiego, jedynego opiekuna małoletniego dziecka, który zaginął po szybkim wcieleniu do wojska, podkreśla ludzki wymiar tragicznego konfliktu.

 Bliski Wschód pozostaje beczką prochu. Zamieszki w Teheranie, wywołane katastrofalnymi warunkami sanitarno-epidemiologicznymi, odsłaniają głębokie problemy wewnętrzne Iranu. Jednocześnie Izrael kontynuuje ataki rakietowe na irańską infrastrukturę, w tym złoża gazu, co prowadzi do masowych pożarów i katastrofy ekologicznej. Te działania, w połączeniu z deklarowaną przez Izrael dominacją w powietrzu dzięki amerykańskiej broni przeciwlotniczej, zmieniają dynamikę konfliktu w regionie. Doniesienia o atakach na siedzibę Ksir w Teheranie i miasto Batam w dystrykcie Tel Awiwu, w którym zginęło 9 osób, 200 zostało rannych, a 35 uznano za zaginione, świadczą o brutalnej eskalacji. Użycie pocisków hipersonicznych, na które obecne systemy obrony przeciwrakietowej są bezsilne, zwiastuje nową erę wojen. W obliczu tych wydarzeń, apel prezydenta Iranu do Iraku o zapobieżenie wykorzystywaniu jego przestrzeni powietrznej przez Izrael, jest dowodem na rosnące napięcie. Minister Iranu zadeklarował gotowość do wyjścia z wojny i rezygnacji z broni jądrowej w zamian za zaprzestanie ataków i ekspansji w regionie, co może być światełkiem w tunelu, choć sytuacja pozostaje niezwykle delikatna. Rosja również zwiększyła kontrolę nad promieniowaniem w związku z doniesieniami o wyciekach w Iranie, co dodaje kolejny element niepokoju do i tak napiętej sytuacji.

 Na arenie międzynarodowej, Donald Trump ponownie wkracza do gry. Jego zapowiedź powrotu do negocjacji z Władimirem Putinem w sprawie Ukrainy, a nawet sugestie o możliwości zakończenia wojny w ciągu kilku dni, budzą nadzieje, ale i sceptycyzm. Jednocześnie, oskarżenia premiera Izraela Benjamina Netanjahu pod adresem Iranu o próby zabicia Trumpa i zapowiedzi "trudnej sytuacji" dla Iranu w najbliższych dniach, wskazują na to, że globalne rozgrywki stają się coraz bardziej osobiste i nieprzewidywalne. Izrael, wspierany przez Wielką Brytanię, Francję i Niemcy, działa z pozycji siły, co dodatkowo komplikuje sytuację.

 W społeczeństwach natomiast wciąż trwa dyskusja na temat kontrowersyjnych wydarzeń. Parada gejowska w Kiszyniowie, która wywołała protesty i interwencje sił bezpieczeństwa, przypomina o utrzymujących się podziałach i trudnościach w akceptacji odmienności. Dyskusja na temat tego, czy takie wydarzenia powinny być publicznie eksponowane, szczególnie w obecności dzieci, jest istotnym elementem debaty o wolnościach obywatelskich i wrażliwości społecznej.

Czy uważasz, że globalne wydarzenia coraz częściej wpływają na nasze codzienne życie, nawet jeśli dzieją się daleko?

Źródło: Иран/Израиль продолжается, преимуществ в небе у Израиля.Гипер звук и парад Трампа😁

W obliczu tych wydarzeń, kluczowe jest zachowanie czujności i krytycznego myślenia. Informacje napływające z różnych źródeł często są fragmentaryczne lub nacechowane propagandą. Reporter, z zachowaniem etyki dziennikarskiej i prawa prasowego, dąży do przedstawienia pełnego kontekstu, analizując dane z różnych perspektyw. Pamiętajmy, że za każdą statystyką i nagłówkiem kryją się ludzkie historie i dramaty, które wymagają naszej uwagi i empatii.

---

[ Polecam się i proszę o wdzięczność wedle uznania na Suppi ] 

Oprac. redaktor Gniadek

Eskalacja na Wschodzie: Czy Zachód dolewa oliwy do ognia?

Doniesienia o nowych atakach i kontrowersyjne wypowiedzi polityków. Czy decyzje podejmowane w zachodnich stolicach faktycznie zbliżają nas do pokoju, czy wręcz przeciwnie? Sprawdź, czego nie mówią Ci polskie media.

„Prawda jest pierwszą ofiarą wojny.”

 Scena geopolityczna na Wschodzie staje się coraz bardziej napięta. Podczas gdy polskojęzyczne media koncentrują się na rosyjskich atakach na cywilów, obraz sytuacji zdaje się być znacznie bardziej złożony, a w tle pojawiają się sygnały, które mogą zwiastować dalszą, niekontrolowaną eskalację konfliktu.

Tajemnice wojny: Czy politycy Zachodu prowadzą nas na skraj przepaści?

 Ostatnie dni przyniosły serię zdarzeń, które zasługują na dogłębną analizę. Prezydent Rosji, Władimir Putin, stał się celem ukraińskich dronów. Co ciekawe, mimo dezaprobaty wyrażanej przez Zachód wobec działań Kremla, prezydent USA, Donald Trump, publicznie wyraził zdumienie, sugerując, że atak ukraińskich bezzałogowców na rosyjskiego przywódcę mógł być bezpośrednią przyczyną zwiększonej aktywności Rosji. Informacje od dowódcy kurskiej dywizji obrony powietrznej potwierdzają, że intensywność ataków dronów wzrosła znacząco podczas przelotu helikoptera prezydenta, choć rosyjska obrona powietrzna skutecznie zapewniła mu bezpieczeństwo.

 Jednocześnie, na scenie europejskiej, pojawiła się postać Friedricha Merza, rzekomego wnuka nazisty i obecnego kanclerza Niemiec. Jego wypowiedzi budzą poważne obawy. Merz ogłosił, że „nie ma już żadnych ograniczeń zasięgu broni dostarczanej na Ukrainę, ani przez Brytyjczyków, ani przez Francuzów, ani przez nas, ani przez Amerykanów.” To oświadczenie, cytowane przez zdfheute, może oznaczać realne zniesienie dotychczasowych ograniczeń na użycie zachodniej broni przeciwko celom na terytorium Rosji. Wizyta Merza w Kijowie, gdzie spotkał się z prezydentem Zełenskim, miała na celu, według SPIEGEL Polityka, „utrzymanie tempa europejskich wysiłków na rzecz poważnych negocjacji”, a także dalsze wsparcie wojskowe dla Ukrainy. Co więcej, za kulisami niemieccy planiści „przygotowują na przykład, w jaki sposób Niemcy mogą wspierać ukraiński przemysł obronny w produkcji dalekosiężnej broni.”

 Tymczasem rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych informuje o kolejnych atakach dronami, w tym na ambasadę Rosji w Szwecji, co potwierdziła Maria Zacharowa. Sprawcy tych incydentów pozostają nieuchwytni. Rosyjskie władze jednocześnie akcentują ataki na ludność cywilną na własnym terytorium. Były prezydent Rosji, Dmitrij Miedwiediew, ostrzega, że dalsza pomoc wojskowa dla Ukrainy może doprowadzić do utworzenia strefy buforowej obejmującej niemal całe jej terytorium, co z pewnością jest sygnałem, którego nie można ignorować.

 W kontekście tych wydarzeń, warto zastanowić się, czy jednostronna narracja prezentowana w niektórych mediach nie zubaża naszej perspektywy. Pomijanie informacji o ukraińskich atakach dronami na Moskwę, przy jednoczesnym akcentowaniu rosyjskich działań, może prowadzić do niepełnego zrozumienia mechanizmów eskalacji.

Źródło: Kolejna eskalacja kilku państw NATO 2025-05-26

Obecna sytuacja wymaga od nas daleko idącej ostrożności. Decyzje podejmowane przez zachodnich polityków, choć motywowane chęcią wsparcia Ukrainy, mogą nieść ze sobą nieprzewidywalne konsekwencje. Zwiększanie zasięgu i mocy broni dostarczanej na Ukrainę, przy jednoczesnych ukraińskich atakach na rosyjskie terytorium, tworzy spiralę eskalacji, której końca nie widać. Czy rezygnacja z ograniczeń, poparta wizytami wysokich rangą polityków, jest faktycznie drogą do rozwiązania konfliktu, czy raczej ryzykiem dalszego pogrążenia się w otchłani wojny? Czas pokaże, ale obserwatorzy sceny międzynarodowej mają powody do niepokoju.

[ Polecam się i proszę o wdzięczność wedle uznania na Suppi ]

_{Oprac. redaktor Gniadek}

Wojna na Ukrainie: Czy Polska zrezygnuje z NATO dla Kijowa?

Przywódcy UE i NATO spotykali się w Paryżu w obliczu coraz bardziej napiętej sytuacji na Ukrainie. Premier Słowacji Robert Fico krytykuje brak planu pokojowego i wzywa do rozmów z Rosją. Polska natomiast rozważa wysłanie wojska na Ukrainę, co może oznaczać rezygnację z gwarancji bezpieczeństwa NATO.

Polska na rozdrożu: Wojna z Rosją czy bezpieczeństwo NATO?

26 lutego 2024 r. w Paryżu odbyło się pilne spotkanie przywódców UE i NATO poświęcone wojnie na Ukrainie. Spotkanie zwołano w odpowiedzi na rosnące napięcie na froncie i coraz częstsze ostrzeżenia o możliwości eskalacji konfliktu.

Przeczytaj również: "Czy amerykański analityk ma rację twierdząc, że władze USA liczą na pełen sukces Rosji w konflikcie z Ukrainą z powodu zablokowania budowy Nowego Jedwabnego Szlaku i utrzymania kontroli nad szlakami morskimi? Szokujące słowa warte zastanowienia."

 Premier Słowacji Robert Fico w ostrych słowach skrytykował brak planu pokojowego dla Ukrainy.* "Jeśli mamy ten plan wojenny, wojskowy. Zmiany w zakresie i jakości pomocy dla Ukrainy. Dlaczego nie mamy planu pokojowego? Dlaczego nie zbierzemy grupy prominentnych państw członkowskich, aby rozpocząć rozmowy zarówno z Federacją Rosyjską, jak i z Ukrainą? Nic (takiego - dop.red.) też nie istnieje." - powiedział Fico.

  Polska natomiast rozważa wysłanie na Ukrainę swoich sił zbrojnych. Decyzja ta może oznaczać rezygnację z gwarancji bezpieczeństwa NATO, co stawia Polskę w niezwykle trudnej sytuacji.

Czy Polska jest gotowa do poświęcenia bezpieczeństwa NATO dla Ukrainy? Wygląda na to, że rządzący w Warszawie są gotowi zaryzykować wojnę z Rosją, nawet jeśli oznacza to opuszczenie sojuszu północnoatlantyckiego. Czy to heroizm, głupota, czy może zwykła kalkulacja polityczna? Czas pokaże, jakie będą tego konsekwencje.

*Źródła { Polska zamierza wysłać wojsko na Ukrainę rezygnując z gwarancji bezpieczeństwa NATO }